Verhalenverteller houdt Koningin Sophiepark in zijn ban

“Dit soort bijzondere activiteiten versterkt het wij-gevoel in de wijk”
Bezuidenhout – Buurtbewoners zitten in een halve cirkel in het Koningin Sophiepark in Bezuidenhout Midden. Volwassenen en kinderen. Vuurkorven en fakkels verlichten het midden-gedeelte. Het begint te schemeren. Achter de bosjes begint een doedelzak te spelen. Een geheimzinnige figuur sluipt tussen de bomen door.

Ruim zestig mensen zijn op vrijdagavond 16 juli afgekomen op de voorstelling van verhalenverteller en muzikant Philip van der Zee, een initiatief van de werkgroep Koningin Sophiepark, gesubsidieerd door het Wijkberaad Bezuidenhout. Iedereen heeft zijn eigen zetel meegebracht. Een bonte verzameling is het. Tuinstoelen, campingstoeltjes, regiseursstoeltjes, houten stoelen, een krukje of gewoon een kussen. Ouderwetse, moderne, dure en goedkope, in alle kleuren van de regenboog. Buren bieden elkaar wijn of frisdrank aan en hier en daar verschijnt een fles met wat sterkers. Schalen chips en andere zoutjes gaan de kring rond.
Dan verschijnt de verhalenverteller. Hij draagt een prachtig pak met een bruin hoedje, leren laarzen en om zijn middel een gordel met aan beide zijden een leren tas. De doedelzak wordt verruild voor een mondharp.
Dan stopt hij en begint te declameren. Het is het veertiende-eeuwse verhaal Karel ende Elegast – door Van der Zee Elekwast genoemd. De toehoorders kijken verbaasd: het Middelnederlands is niet te volgen voor een leek. Na enkele strofen gaat de verteller over op de hedendaagse taal. Vanaf dat moment hangt iedereen, groot of klein, aan zijn lippen. Hij vertelt zijn eigen versie van het verhaal, doorspekt met grappen, dubbele bodems en woordspelingen. Voor elk personage heeft hij een eigen lichaamshouding en stem. Een klein uur lang houdt hij zijn toehoorders geboeid.

 

Universele bron
Na afloop van het eerste verhaal neemt Van der Zee een korte pauze. “Ik doe dit werk al tien jaar,” vertelt hij. In 1994 begon ik in Archeon. De eerste paar jaar vertelde ik alleen verhalen die ik zelf  had bedacht. Ik had er een stuk of drie, geënt op de prehistorie en verhalen van de indianen. Later ontdekte ik dat er een soort universele bron is waaruit verhalenvertellers putten. Die hebben onze voorouders ons nagelaten.” Van der Zee kreeg groot respect voor hen. “Door hun verhalen te vertellen, kun je ze eer bewijzen. Dat doe ik ook als ik de persoon van de sjamaan speel. In indianenverhalen zit een dankbaarheid aan de kosmos verwerkt.” In iedereen schuilt een verhalenverteller, is de overtuiging van Van der Zee. “Of ze nu sprookjes vertellen of wat anders. Er zijn van die mensen die een prachtig verhaal kunnen vertellen over wat ze hebben beleefd in de supermarkt.” De verhalen van Van der Zee komen uit alle hoeken van de wereld. Hij treedt ook samen met zijn vrouw Theresia op. “Zij speelt harp. En we doen samen een poppenkastvoorstelling met Poppenkasteel Donderelf. Met twee andere mensen hebben we een middeleeuwse muziekgroep, Donder-elf en de Flierefluiter. ”

Na de pauze vertelt Van der Zee wat ‘maan’verhalen en dierenverhalen. We leren hoe de muggen op aarde zijn gekomen, waarom hazen een spleetje in hun bovenlip hebben en waarom herten bang zijn voor wolven. Bij sommige van die verhalen mogen de toehoorders meedoen. Meehuilen met de wolven, lachen met de herten. Hier en daar komt er een instrument aan te pas, bijvoorbeeld een hoorn, een fluit of een Vlaamse doedelzak. Pas na twaalven zwijgt hij. Genoten heeft iedereen. Anna Schilneroort, zes jaar oud geeft haar commentaar. “Ik vond het heel leuk.” Een keus kan ze niet maken: “Ik vond alle verhalen mooi.” Buurtbewoonster Joos Gerbrandy is erg enthousiast over het  initiatief. “Heel leuk dat er hier zulke bijzondere activiteiten zjin. Hetversterkt het wij-gevoel in de wijk. Dit is een sfeervolle goede lokatie met die fakkels”. Het programma vindt ze geslaagd. “Ik houd erg van verhalen. Philip is een boeiend verteller.”Meer over Van der Zee is te vinden op www.donderelf.nl.