Tagarchief: historie

Het koninklijke Haagse Bos

Bron: Levensmagazine

Sinds kort is het Haagse Bos de habitat van de koning en zijn gezin. Het Bos, dat ook het Malieveld en de Koekamp omvat, heeft een lange historie waarvan vele stille getuigen nog zichtbaar zijn.

Sinds de verhuizing naar Huis ten Bosch is het Haagse Bos de nieuwe achtertuin van het koningspaar en hun dochters. Het 2,4 km lange en 600 meter brede Haagse Bos omvat ook het Malieveld en de Koekamp. Sinds 1899 is het Bos eigendom van Staatsbosbeheer. In de loop der eeuwen zijn er vele pogingen ondernomen om het Haagse Bos te vellen.

Lees het hele artikel op de site van Levensmagazine.

Herinneringen aan het Bezuidenhout

Bron: De Oud-Hagenaar
Door Rob Stappers

Op mijn eerste stukje over het Bezuidenhout in de Oud-Hagenaar van 7 maart j.l. mocht ik een flink aantal waarderende reacties krijgen met veel herkenning. Ook een ‘corrigerend’ mailtje vol rode potloodstrepen, maar eerlijk is eerlijk: het monument op het Stuyvesantplein zat inderdaad anders in elkaar; het standbeeld van Juliana van Stolberg met haar vijf zonen heeft daar blijkbaar nooit gestaan. In ieder geval voldoe ik graag aan veler verzoek om hierbij deel twee te presenteren met mijn herinneringen. En om dhr. Carl Doeke Eisma aan te halen: mocht e.e.a. eens niet honderd procent kloppen, het boeiende van de herinneringen heeft de voorkeur.

Lees hier het hele artikel.

Uit de oude doos: Haags liefdesdrama eindigde met moord

Zaterdagmiddag rond de klok van twaalf uur werd de beroemde 64-jarige advocaat Mr Alexander Carolus van Blommestein (1858-1923) dusdanig met een dolk gestoken dat hij die avond in het ziekenhuis aan zijn verwondingen overleed. De daderes werd snel gevonden: zijn eigen vrouw, Catharina Thomee, die handelde uit jaloerse motieven. Een heuse ‘crime passionel’ aan de Schenkkade in het Bezuidenhout.

Lees het hele artikel in “De Oude Hagenaar” (pdf) op pagina 13.

 

Mijn voetbaljeugd in de jaren vijftig in Bezuidenhout

(Foto hierboven: VUC-complex aan de Schenkkade voor de oorlog gezien vanaf het station Laan van NOI. Helemaal rechts de Liduina Basisschool. De kerk is in de oorlog verwoest op 3 maart 1945)

Vanaf mijn prilste jeugd tot mijn drieëntwintigste jaar heb ik gewoond in de Usselincxstraat in het Bezuidenhout in Den Haag. Om precies te zijn op nummer 106. Het was een zeer kinderrijke straat. Dat kon ook moeilijk anders want kinderen van mijn leeftijd of iets ouder waren allemaal producten van de zogenaamde geboortegolf.

Auto’s waren er niet of nauwelijks. Slechts de heer De Boer had een Traction Avant, de kostganger Van Schelvis op 112 een Goggomobiel in fondant rose en de heer Mulder een Renault-Dauphine. Naast spelletjes, als landverovertje, puttenloop, verstoppertje en niet te vergeten lijnbal ( waarvoor mijn zus Ineke vaak de lijnen van restjes wol punnikte), werd vaak putjevoetbal gespeeld met een tennisbal.

De eigenaren van de schaarse auto’s werden verzocht deze zodanig te parkeren dat de doelen (lees putten) vrij waren. Ik kan mij niet herinneren dat dit ooit is geweigerd. Putjevoetbal met een tennisbal had overigens wel de vervelende bijkomstigheid dat de bal vaak in de put belandde. Gelukkig hadden we een techniek ontwikkeld om met een kachelpook de put te openen, zodat het spel na enige onderbreking verder gespeeld kon worden.

Sporten in verenigingsverband voor jongens uit onze buurt betekende in die jaren meestal voetbal. Andere sporten die momenteel heel populair zijn, zoals tennis, hockey, schaatsen en atletiek, waren toen voor ons te duur.

VUC 1 in 1948. Staand v.l.n.r. J. Rolfes, A. Stam, P. Flipse, J. Smit. J. de Kubber,P. Vaalburg en J. Hall (trainer). Zittend J. Holleman, C. de Graef, C. Oostdijk, Karel en Bertus de Harder.

De dichtstbijzijnde voetbalvereniging bij ons in de buurt was de Hsv VUC aan de Schenkkade te Den Haag. Een aansprekende club, in het bezit van de zogenaamde “Wondertent”, beroemd door de donderspeeches die bondscoach Karel Lotsy daar altijd hield. Bovendien had deze club één van de idolen van die tijd, Bertus de Harder, voortgebracht. Ook beschikte VUC als eerste vereniging van Nederland in de vijftiger jaren, om precies te zijn sinds 1949, over een uitstekende lichtinstallatie.

De jongens uit de buurt konden voor een kwartje, of door over het hek te klimmen en dan dus gratis, toen aansprekende wedstrijden zien met soms verassende resultaten. Zo heb ik ooit bijvoorbeeld VUC met 2-0 zien winnen van Feyenoord.

Toeschouwers stonden op het spoorwegtalud en op station Laan van NOI om de wedstrijden van VUC te kunnen bekijken

Verder lagen, op korte afstand, voetbalvereniging Oosterboys (later gefuseerd en OSC geworden) en sv Duinoord aan de Hoekwaterstraat, op de grens van Den Haag en Voorburg waar nu de Utrechtse Baan ligt.

VUC was dus voor mij de dichtstbijzijnde club, had een mooie historie en aansprekende eerste elftalspelers. Ik denk daarbij aan Wout Ruys, de doelmannen Clemenkoff en Van Deelen, de latere trainer Joop Castenmiller en niet te vergeten de kleine rechtsbuiten Cor van Rijn.

Je zou dus zeggen, ik ging lekker voetballen bij VUC! Niets is echter minder waar. Er waren wel wat kinderen uit de Ussellincxstraat lid van VUC maar de meeste kinderen (vriendjes) uit mijn buurt waren echter lid van de Hvv Archipel. De keuze voor mij was dus snel gemaakt, ik werd lid van de voetbalvereniging Archipel, die “helemaal” aan de Buurtweg op de grens van Den Haag en Wassenaar voetbalde.

Ton Zwennes
(Uit het clubblad van de Hvv Archipel 28 september 1996)