Even een rondje Haagse Bos; een hele belevenis!

Boswachters zitten ook wel eens binnen: emails beantwoorden, werken aan projecten, persberichten of andere artikelen schrijven, overleggen, etc. Soms resulteert dat in een ‘binnendag’. Gelukkig is het Haagse Bos vanaf mijn werkplek altijd dichtbij. Tijdens zo’n binnendag kan ik dus heel gemakkelijk even naar buiten glippen om frisse lucht en een fris hoofd te halen én nuttig werk in de buitenlucht te leveren.
Zo rond lunchtijd is een goede tijd om een luchtje te scheppen, want dan is het altijd druk in het Haagse Bos. Ik rijd op de fiets het bos in.  Hoe staat het ermee buiten? Mijn aandacht wordt meteen getrokken door een kraai die luidruchtig een buizerd verjaagt. Het zal de kraai niet lukken. Dit is de vaste plek van de buizerd. Die komt zo weer terug. Ik kijk verder om mij heen en zie veren liggen. Er is hier zojuist ‘geluncht’ door een rover… en ja hoor, daar vind ik het slachtoffer. Het is een houtduif, die vermoedelijk door een buizerd is verorberd. Houtduiven zijn extra lekker, omdat ze veel spiermassa hebben.
Terwijl ik de grond afspeur valt mijn oog op een zwam op een dode stam, de judasoor. Wat een prachtige kleur heeft deze. Ik maak wat foto’s en zie later op het scherm pas dat ik meteen ook wat bladluizen (of zijn het springstaartjes?… ) heb gefotografeerd. Die had ik ‘live’ niet eens waargenomen!
Een man ziet me turen naar de stam met zwam en vraagt of ik wat moois heb gezien. Hij is bioloog geweest. We raken verwikkeld in een mooi gesprek over alles wat er leeft in het bos. Samen ontdekken we ook nog twee holen: een vossenhol en een konijnenhol. De holbewoners laten zich niet ontdekken, wel hun sporen van voetafdrukken en poep.
Even verderop spreek ik een hondenbezitter aan. Weet hij niet dat honden hier aan de lijn moeten? Ik leg het hem uit en hij verdwijnt met hond aan de lijn richting het hondenlosloopgebied. Verder fietsend valt me op dat er veel, héél veel houtduiven te vinden zijn in het bos. Ze schuilen met harde wind graag in het bos en speuren, vooral in de wintermaanden, graag naar voedsel op de rijke bosbodem. Het valt me ook op dat er veel dode duiven langs het pad liggen. Bijna allemaal zonder kop. Is hier een vos aan het werk geweest? Ik besluit foto’s te nemen om op te sturen naar de ecoloog die op het moment zoogdierenonderzoek doet in het Haagse Bos. Twee lunchwandelaars zijn nieuwsgierig. Na een paar van hun vragen te hebben beantwoord, geef ik ze mijn kaartje met gegevens over het weblog en twitter. Dan kunnen ze op de hoogte blijven van wat er in het Haagse Bos gebeurt en wat er groeit en bloeit.
Alweer op de terugweg naar de werkschuur zie ik een eekhoorn. Ik volg hem door de boomtoppen en probeer een foto te maken. Plots slaat mijn hart over: de eekhoorn valt uit de boom! Dat heb ik nog nooit gezien! In een fractie van een seconde staat het dier weer op zijn pootjes en verdwijnt uit het zicht. Dan zie ik ook een andere eekhoorn die erachteraan schiet. Ik vermoed dat het nog jonge dieren zijn van aflopen seizoen, aangezien volwassen eekhoorns solitair leven. Blijkbaar heeft het ene jonge dier ook nog wat moeite met zijn motoriek…
Net voordat ik het Haagse Bos uitrijd, valt mijn oog op twee mannen die midden in het bosvak op de hurken zitten. Ik ga erop af en zie dat ze gaten graven en metaaldetectors bij zich hebben. Het is verboden om gaten te graven in het bos (vernieling) en ik verzoek de mannen om hiermee te stoppen.
Terug bij de werkschuur realiseer ik me dat ik in amper een uur tijd veel heb gezien en gedaan. In het Haagse Bos is altijd veel te beleven! Met een fris hoofd ga ik weer achter de computer aan de slag…