Een deftig departement

Jan Fokkema 
Geïmponeerd door de entree van het chique gebouw stapt de sollicitant het Ministerie van Economische Zaken binnen. Het rijksmonument is van 1917, waarbij de architect zich liet inspireren door het 17e eeuwse Hollandse classicisme. Het ministerie heette toentertijd nog het Departement van Landbouw, Handel en Nijverheid. Inmiddels is het Ministerie van Economische Zaken gefuseerd met het Ministerie van Landbouw: de cirkel is weer rond. Het voormalige pand wordt nu omgebouwd tot een ”hippe denktank”.
Nieuwe naam
Niet alleen de naam van het ministerie is veranderd, dat geldt ook voor de straatnaam. De Bezuidenhoutseweg heette vroeger gewoon Bezuidenhout.
Het sollicitatiegesprek verloopt voorspoedig en de sollicitant kan op 1 februari 1976 beginnen bij de afdeling Energie. En wel als commies, een bevordering die om onduidelijk redenen uitbleef bij het Ministerie van Volkshuisvesting.
Room with a view
Jan droomt van een prachtige kamer met een fraai uitzicht op het Haagse bos. Dat valt tegen. Hij komt op de zolderetage terecht, waar een aantal kamertjes zijn getimmerd.Ook is er op zolder een soort magazijn van de afdeling Buitenlandse Economische Betrekkingen (BEB). Een deftige afdeling waar velen de naam BEB uitspreken als BAB (Met Van Deutekom van de afdeling BAB).
Verkeerde afslag
Ook in het dagelijkse eentonige werk kan Jan zijn creativiteit niet kwijt. Het aardigst zijn nog de ingekomen brieven over energiebesparing, hoewel hij zich ergert aan de klikspaanmentaliteit (Mijn buurman douchet zich wel drie keer per dag, hier moet ingegepen worden). Het is het zoldermannetje al gauw duidelijk: Jan heeft de verkeerde afslag genomen.
De verjaardag
Jan is op dat moment nog niet afgestudeerd, ook zijn zoldergenoten hebben veelal een middelbare schoolopleiding. Een etage lager zitten, in fraaie kamers, de collega’s met een academische graad. Al op zijn tweede werkdag wordt de nieuwe medewerker gebeld door een secretaresse. Of hij de party (lees: verjaardag) van de heer Gijsen wil bijwonen.
Academici
Niets vermoedend bezoekt Jan, zonder zijn zoldergenoten, de verjaring. Al gauw wordt het waarom duidelijk. Er is sprake van een soort omgekeerde discriminatie. De academici spreken elkaar aan met Henk en Pieter, de niet-academici worden aangesproken als meneer gevolgd door hun achternaam. Vanzelf worden aan het eind van de viering de overgebleven taartjes (lees: gebakjes) aangeboden aan de klerken. Die kunnen zich natuurlijk financieel geen gebak veroorloven.
Een lichtpuntje?
Na een jaar vindt Jan gelukkig een nieuw baantje bij het Ministerie van Sociale Zaken. Waren er dan geen lichtpuntjes in zijn EZ-periode? Even lijkt het zonnetje door te breken. Bij het kopieerapparaat ontmoet hij Anita, een charmant Indisch meisje. Het klikt en Jan gaat voor het eerst van zijn leven uit met een mooie dame.
Zoldermannetje
De week daarna gaan zij opnieuw samen op pad. Het lijkt nu wel erg serieus te worden. Aan mijn zussen, als ervaringsdekundigen, vraagt de verlegen broer wat te doen. Gewoon een zoen geven bij het afscheid en dan komt alles verder in orde. Daar komt het helaas niet van. Op zakelijke toon deelt Anita mee dat ze de komende week, en ook de maanden daarna, geen tijd meer heeft. Na enig aandringen van mijn kant komt het hoge woord er uit. Jan moest toch minstens doctorandus of ingenieur zijn. En strikt genomen had zij gelijk: ik was maar een eenvoudig zoldermannetje.

foto: Bezuidenhoutseweg 30, entree Ministerie van Economische Zaken