Advocaat-Generaal kijkt terug op de moord op Victor ‘t Hooft in 2007 aan de Bezuidenhoutseweg

Aadvocaat-Generaal Dick Jeras en de Haagse vastgoedliquidatie: ‘Het opsporingsteam verrichtte prachtwerk’
Huurmoordenaar toch achter de tralies

Twee jaar nadat de rechtbank hem vrijsprak, werd de harde crimineel Remond P. alsnog veroordeeld tot vijftien jaar cel voor de lafhartige moord op de Haagse vastgoedhandelaar Victor ’t Hooft. ‘Pure gerechtigheid,’ noemt AG Dick Jeras het arrest dat voortvloeide uit zijn hernieuwde, minutieuze aanklacht en dat recent door de Hoge Raad in stand werd gelaten.

In haar woning aan de Bezuidenhoutseweg in Den Haag hoort mevrouw ’t Hooft in de vroege avond van 7 november 2007 de auto van haar man Victor op de oprit. Maar uit zijn angstige schreeuw Nee-nee!, kort daarop, maakt zij op dat de 47-jarige vastgoedhandelaar niet alleen is. Paniek overvalt haar als zij seconden later in de woning haar man in gevecht ziet met een kerel met een bivakmuts en daaroverheen een petje. Onmiddellijk bespringt de vrouw de aanvaller, waarbij zij de muts gedeeltelijk van diens hoofd trekt, maar die smijt haar van zich af. Vanuit de keuken, waar de aanvaller nog een geluidsbox naar haar toegooit, ziet zij haar man in doodsangst op de vloer in de woonkamer liggen, trachtend de deur dicht te trappen, maar de gemaskerde indringer staat al over Victor ’t Hooft heen gebogen. Koelbloedig is hij in een flits in de weer geweest met zijn pistool en een geluiddemper en vuurt vervolgens diverse keren. De echtgenote ziet, en detail, de hand van haar man verslappen en beseft dat Victor op dat moment al overlijdt. Zonder na te denken vlucht zij langs de achterkant van haar huis richting openbare weg, naar een dichtbijgelegen ambulancepost.

Onmiskenbaar een granietharde liquidatie. Een in opdracht uitgevoerde, wrede moord die niet mocht mislukken. Het latere sectierapport legt dat bloot. Vier kogels uit twee vuurwapens (op de plaats delict is verrassenderwijs een 6.35 mm-pistool met houder, demper, patronen en hulzen achtergebleven) hebben vier schotkanalen veroorzaakt. Daarbij zijn hals, wervelkolom, ruggenmerg, schedel, beide longen, darmen en middenrif van het slachtoffer zwaar beschadigd.

In totaal vier personen lijken op enigerlei wijze weet te hebben gehad van en of te hebben geparticipeerd in het misdrijf, maar twee van hen moeten zich uiteindelijk in het voorjaar van 2009 voor de Haagse rechtbank verantwoorden: Remond P. (dan 42 jaar) en Leslie S. (28), twee goede bekenden van de opsporingsinstanties. Er wordt een indrukwekkende bewijslast aangedragen in het requisitoir van de aanklager. Ook de rechtbank is ervan overtuigd dat het hier om een huurmoord gaat, maar spreekt twee weken later beide verdachten vrij, met name “omdat alternatieve scenario’s onvoldoende zijn uitgesloten.”

Onmiddellijk gaat het OM in beroep tegen beide vonnissen en het dossier belandt op het bureau van advocaat-generaal Dick Jeras in Den Haag. Ook deze openbare aanklager verbaast zich over de vrijspraak en stelt zich ten doel de dader(s) te laten boeten voor hun schanddaad. Hij formeert zijn team van uiterst gedreven politie- en justitiemensen en na vele honderden uren minutieus speurwerk wordt dat doel op 15 april 2011 – twee jaar na de vrijspraak – ook bereikt.

P., de schutter, wordt na een eis van twintig jaar door het Haagse gerechtshof veroordeeld tot vijftien jaar cel. Zijn kompaan S., die een veel bescheidener rol heeft gespeeld in de moordzaak, gaat, na een eis van twaalf jaar, echter opnieuw vrijuit.

Voorjaar 2012. Sinds ruim een maand weet Dick Jeras dat de Hoge Raad het cassatieberoep van Remond P. heeft verworpen en daarmee diens vijftien jaar celstraf definitief heeft gemaakt. In zijn kantoor waar drie jaar geleden het dossier van de moordzaak-’t Hooft werd afgeleverd, gaat de advocaat-generaal desgevraagd nog eens in op de geruchtmakende liquidatie. Bescheiden en met de opvallende nuchterheid die Zeeuwen nou eenmaal wordt toegedicht, verklaart hij: ‘Gerechtigheid… Alleen aan dát woord heb ik gedacht na het arrest van het Hof en de uitspraak van de HR. Gerechtigheid dat de dader van deze lafhartige moord zijn verdiende straf heeft gekregen.

‘Ach nee, ik ben niet bepaald trots op mezelf. Ik ben overtuigd van zijn schuld en deed gewoon mijn werk. Blij ben ik wel dat de hoogste rechters het arrest van het Hof in stand hebben gelaten en dat was ’t dan… Trots ben ik trouwens wel op de inzet van het team van politie en Justitie, dat ook in hoger beroep nog veel extra onderzoek heeft gedaan. Dat heeft werkelijk prachtwerk verricht.’

 

Foto: Slachtoffer Victor ‘t Hooft

 

Die trots op zijn ploeg speurders straalt volop van het gezicht van de superslanke, in Brabant wonende AG af. Gloedvol vertelt hij over de zorgvuldige uitbouw c.q. verfijning van de acht bewijsmiddelen tegen met name Remond P. die grotendeels ook al bij de rechtbank werden opgesomd. ‘Het NFI deed erg veel nader onderzoek voor ons.

Aan het aantal van zestien DNA-matches uit de zaak in eerste aanleg veranderde niets, maar we konden essenties ervan wel sterker maken (zie ook kader over neusvocht, red.) Trouwens de verdediging deed niet moeilijk over het bestaan van dat DNA. Dat kon ook moeilijk anders, want de kans dat dat niet van P. afkomstig was, was – variërend – 1 op 840 miljoen tot 1 miljard. Verder meldde zich in hoger beroep iemand – een persoon voor wie we een speciaal bedreigde-getuigenprocedure hebben gevolgd – die van P. zelf had gehoord dat hij Victor van ’t Hooft had vermoord.’

‘In een afgeluisterd OVC-gesprek (opnemen vertrouwelijke communicatie, red.) had medeverdachte Leslie S. op een jolige manier met een andere gedetineerde gecommuniceerd over het zware levensdelict: “Wij, Re (Remond, red.), boem-boem, klaar!” en “We waren in een schijtlollige bui…” had ie geroepen. Dat vond ik ronduit schokkend,’ oordeelt de AG, die daarop in zijn requisitoir al buitengewoon ad rem had gereageerd met de woorden: ‘Voor mij is deze zaak echter, om maar in de terminologie van de verdachten te blijven, réteserieus.’

‘En als klap op de vuurpijl kregen we op ons verzoek vanuit Italië cruciale informatie binnen over het wapen dat P. bij de aanslag op de een of andere manier had moeten achterlaten. In 2006 zou dat vuurwapen bij een inbraak uit zijn huis zijn ontvreemd, maar wat bleek? Pas in het jaar van de moord, 2007 dus, was dat wapen voor de eerste keer getest op de proefbank in Itali녒

Dick Jeras noemt de case een standaardvoorbeeld van moord met voorbedachten rade, na kalm beraad en rustig overleg. Net als in zijn requisitoir, waarin hij stelde: “Victor móest dood. Zijn vrouw heeft dat ook exact zo ervaren. Het was een afrekening door een huurmoordenaar, voor wie kennelijk een mensenleven niet telt.

Het afschieten van een ongewapende, weerloos op de grond liggende man. Onmenselijk.” Eén aspect van de zitting van het Hof betreurt de advocaat-generaal. ‘Ik heb daarin helaas niets kunnen onthullen over de opdrachtgever(s) van Remond P. Dus ook het motief niet. Het motief van P. was overduidelijk: poen!’ aldus de AG.

Op de wand achter Jeras prijkt een tekening van een van zijn kinderen. Links een enge boef, uiteraard mét stalen bol aan zijn been, rechts een rechter en daartussenin “papa” als aanklager, bezwerende en theatrale gebaren makend. Een nogal schril contrast met de echte aanklager toch? De AG, onverstoorbaar: ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg… is mijn motto.’

Liters neusvocht…
Op de plaats delict werd op zestien plaatsen (!) DNA van verdachte P. gevonden. Op het achtergebleven wapen, hulzen, demper etc. waren er veertien matches, op de jas van het slachtoffer twee. De verdachte en diens advocaat hadden echter een “plausibele” verklaring. Het wapen was zo’n jaar vóór de huurmoord bij P. ontvreemd en de DNA-sporen op de jas waren daar dóór de echtgenote van ’t Hooft ontstaan. Hoe? Hun betoog samengevat: de neus van P. verloor door een door cocaïne verwoest tussenschot erg veel vocht en bij het afrekenen van sigaretten in de shop bij een benzinestation was daar nogal wat van beland op de balie, waar toevalligerwijs enige tijd later ook de vrouw van de vermoorde man had staan afrekenen.

Zij had het vocht dus van de balie “meegenomen” en bij het proberen te redden van haar man overgebracht op diens jas… Een verklaring van een wetenschapper verwees het snotverhaal naar het rijk der fabelen met de vaststelling dat zoiets wellicht zou kúnnen bij het verlies van zo’n 0,18 tot 1,8 liter neusvocht…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *